Čeština English Polski

Moczenie

Moczenie (inkontynencja)

Dzienny tryb oddawania moczu wykształca się między 3. a 4. rokiem życia, zaś nocny – między 5. a 7. rokiem. Moczenie w starszym wieku uważane jest za zaburzenie.

Pacjenci cierpiący na nietrzymanie moczu zasadniczo są pod opieką lekarza rodzinnego. Lekarz rodzinny daje skierowanie do przychodni urologicznej w sytuacji, kiedy podczas badania wstępnego pojawia się podejrzenie anatomicznego zaburzenia układu moczowego, zaburzenia neurologiczne, oznaki dysfunkcji oddawania moczu (trudności z oddawaniem moczu, przerywany strumień moczu, poczucie ucisku podczas oddawania moczu, słaby strumień moczu i uczucie niezupełnego wypróżnienia pęcherza) lub w razie powtarzających się infekcji moczowych.

W przypadku moczenia nocnego lub nadreaktywnego pęcherza moczowego bez wystąpienia wyżej opisanych komplikacji lekarz rodzinny może sam rozpocząć leczenie. Jeśli pomimo zastosowania podstawowej terapii moczenie nocne występuje dłużej niż 12 miesięcy lub pojawiają się oznaki nadreaktywnego pęcherza moczowego przez okres dłuższy niż 3-6 miesięcy, należy skierować dziecko do specjalistycznej przychodni.

Przed pierwszą kontrolą

W domu, przed pierwszą kontrolą, można rozpocząć leczenie moczenia w postaci przestrzegania trybu przyjmowania napojów. Polega on na regularnym przyjmowaniu niewielkich porcji napojów (nie na raz), przestrzeganiu regularnych godzin do południa, obniżeniu ilości napojów wieczorem, a po 18:00 piciu wyłącznie niewielkich ilości w razie wystąpienia pragnienia. Przed snem należy namówić dziecko do oddania moczu, w razie występowania moczenia nocnego można zbudzić dziecko ok. 2-3 godziny po zaśnięciu. Należy unikać drażniących napojów, przede wszystkim na noc (lemoniady, herbata itp.). Należy wprowadzić zróżnicowaną dietę w celu zlikwidowania zaparć – ograniczyć smażone pokarmy, wprowadzić więcej warzyw, błonnika i jogurtów.

Pierwsza kontrola u urologa dziecięcego

Na pierwszą kontrolę należy przynieść skierowanie od lekarza rodzinnego, względnie dokumentację o już prowadzonym leczeniu. Jednocześnie zalecamy przyniesienie wyniku badania moczu i dziennika picia i oddawania moczu (dziennika mikcji).

Dziennik mikcji powinien być prowadzony przez 2 dni (najlepiej w weekend). Dziecko powinno pić i jeść tak, jak zazwyczaj. W dzienniku zapisujemy czasy, kiedy dziecko pije, oraz ilość napojów, którą wypija w ciągu dnia. W tych samych dniach mierzymy i zapisujemy ilości moczu przy każdym oddawaniu moczu oraz jego godzinę. Ważne jest również zarejestrowanie ilości moczu oddawanego w nocy. Zapisujemy również ilości moczu popuszczonego w dzień i/lub w nocy. Jeśli dziecko w nocy nosi pieluchę, należy zważyć ją przed założeniem i po popuszczeniu moczu, a różnicę wpisać do dziennika.

Kontrolujemy również stolec dziecka – jak często się wypróżnia, jaka jest konsystencja stolca (zwarty, wodnisty…), czy występuje plamienie bielizny i zaparcia.

Pierwsza wizyta obejmuje przede wszystkim wywiad na temat pojawiających się problemów, ocenę dziennika mikcji, zidentyfikowanie złych nawyków związanych z przyjmowaniem napojów, oddawaniem moczu czy wypróżnianiem. Dziecko powinno przyjść na kontrolę napite, podczas kontroli przeprowadzamy tzw. uroflowmetrię, która polega na oddaniu moczu do WC na specjalny czujnik rejestrujący prędkość strumienia i ilość oddanego moczu. Następnie przeprowadza się badanie USG nerek i pęcherza moczowego. Na podstawie wyników proponujemy najbardziej odpowiednią metodę leczenia. Pierwszy krok stanowi zmiana trybu przyjmowania napojów, oddawania moczu i zmiana diety w celu likwidacji zaparć. Inną z możliwości jest leczenie farmakologiczne. W razie długotrwałych problemów urolog może zalecić wykonanie specjalistycznych badań.

Więcej informacji na ten temat znajdą Państwo na stronie internetowej Moczenie nocne.

© Copyright Fakultní nemocnice Olomouc 2018 . All Rights Reserved